Piękna postać. Z szymanowskiej mąki. W jej dłoni - każdy smyczek aż kwitnie! Ale i toczy łzy,  wydobywając hominoidalne westchnienia z cuchnących wielorybim tranem rozmarzonych i zarośniętych pysków pospolitego mazursko –  bałtyckiego korsarstwa.

Na codzień  - poważna pani pedagog, na koncertach często przeobraża się w stylowo punkująca zimnofalówkę.

Cechy charakterystyczne: promienny uśmiech, ciemne okulary, czerwone spodnie. Mimo zamiłowania do czerwonego - zdrowy, nadrzędny organ zespołu. To w dużej mierze dzięki niej Latający Holender szybuje, a nie lata bez ładu i składu.